İç panolar için Svelte vs Vue 3: pratik bir karşılaştırma

İç panoları zorlaştıran nedir

İç panolar basit görünür — ta ki bir tane inşa edene kadar. İşin çoğu ilk ekran değil, onuncu ekran olduğunda başlar; desenleri tutarlı tutmak ve değişiklikleri güvenli yapmak gerekir.

Tipik bir pano, tekrar kullanılabilir parçaların bir koleksiyonudur: sıralama ve sayfalamalı veri tabloları, arama ve filtreler, çok adımlı formlar, doğrulama ve kullanıcıların eksikliğini fark ettiği küçük kalite-of-life UI öğeleri (toast'lar, yükleme durumları, boş durumlar). Üstüne genellikle rol bazlı izinler, denetim kayıtları ve yanlış bağlanmışsa gerçek zarar verebilecek küçük yönetici işlemleri eklenir.

CRUD ağırlıklı uygulamalar pazarlama sitelerinden farklı davranır. Bu sayfalar çoğunlukla statik ve salt okunur değildir. Kısmen düzenlenmiş formlar, iyimser güncellemeler, taslak satırlar, birbirine bağımlı açılır listeler ve net kurallara ihtiyaç duyan “Kaydet” butonlarıyla doludur. Performans genelde mükemmel Lighthouse puanlarını kovalamak değil, etkileşimi hızlı ve öngörülebilir tutmaktır.

Takım gerçekleri özellikler kadar önemlidir. Eğer tek başınıza inşa ediyorsanız hız ve sadeliği ödüllendiren bir çerçeveyi kabul edebilirsiniz. Pano dönen bir grup tarafından bakılacaksa, en iyi seçim genellikle en net konvansiyonlara, kolay kod incelemelerine ve az sayıda akıllı paterne sahip olandır.

Bu karşılaştırma, yıl boyunca tekrar edeceğiniz işe odaklanıyor: tablolar/formlar/modallar için bileşen ergonomisi, paket boyutunun iç araçlar için gerçek anlamı, yeni katılımcıların işe alınma hızı ve aylardan sonra bakım kolaylığı. Her ekosistemdeki tüm kütüphaneleri ele almaya çalışmıyor ve backend tercihlerini incelemiyor.

Gün boyunca dokunduğunuz yapı taşları: bileşen ergonomisi

CRUD ağırlıklı bir pano için “bileşen ergonomisi” temel olarak şudur: formlar, tablolar, filtreler ve detay sayfaları inşa ederken ne kadar sürtünme hissediyorsunuz.

Vue 3, iyi etiketlenmiş bir alet kutusu gibi gelir. UI'yi şablonlarda tanımlarsınız, yerel durumu ref ve reactive içinde tutar, türetilmiş veriler ve yan etkiler için computed ve watcher'lar kullanırsınız. Bir şeyin neyi değiştirdiğini açıkça belirtmek genellikle kolaydır; bu da uygulama büyüdüğünde yardımcı olur.

Svelte, daha az törenle düz UI kodu yazmak gibi hissettirir. Reaktivite atamalarla tetiklendiği için birçok bileşen basit script'ler gibi okunur: bir değeri değiştir, UI güncellenir. Bu hız gerçektir, ama ekiplerin yine de alışkanlıklar ve konvansiyonlar belirlemesi gerekir; aksi halde “bu güncelleme nereden geldi?” sık sorulan bir soru olabilir.

İç araçlar birkaç şekli tekrar eder: doğrulama ve “dirty” takibi olan bir form, sıralama/filtreleme/sayfalamaya sahip bir tablo, hızlı düzenlemeler için modal veya drawer ve tekrar kullanılabilir girişler seti (tarih seçiciler, select'ler, para alanları). UI paylaşımı her iki framework'te de doğrudur.

Vue'de props ve emit edilen olaylar bileşenler arasında öngörülebilir sözleşmeleri teşvik eder. Svelte'de bileşen props ve store'lar çok özlü olabilir, ama state'in store'a mı yoksa prop olarak mı iletileceğine erken karar vermek faydalıdır. Yoksa durum “varsayılan olarak global”a kayma eğiliminde olur.

Pratik bir test: on sayfada kullanılan bir alanı (örneğin “Hesap durumu”) alın. Yeniden adlandırmak, doğrulamayı ayarlamak ve tablo sütununu güncellemek için kaç yeri düzenlemeniz gerekiyor? Küçük, net bileşen arayüzleri bu değişiklikleri daha güvenli kılar.

Paket boyutu ve performans: CRUD uygulamaları için önemli olan

Paket boyutu, tarayıcının panonuzu göstermek için indirdiği JavaScript ve diğer varlıkların miktarıdır. İç araçlar için ilk yükleme önemli (özellikle VPN veya yavaş bir dizüstünde), ama günlük kullanım daha da önemlidir: kullanıcılar sekmeler arasında geçiş yaparken, modalları açarken ve tabloları günde 50 kez filtrelerken ekranların ne kadar hızlı hissettirdiği.

Çoğu CRUD pano, formlar ve butonlar yüzünden ağırlaşmaz. Zamanla ekledikleriniz yüzünden ağırlaşır: tam özellikli veri gridleri, grafik kütüphaneleri, tarih seçiciler, zengin metin editörleri, dosya yükleme widget'ları, büyük ikon paketleri ve sessizce biriken yardımcı kütüphaneler.

Svelte ve Vue 3 taban seviyeyi farklı ele alır. Svelte bileşenleri düz JavaScript'e derlediği için tarayıcıya daha az framework runtime gönderilir. Vue 3 küçük bir runtime ile gelir; uygulamanız bunun üzerine çalışır, ama ağaç sallama (tree-shaking) iyi çalışır ve genelde CRUD ekranları için fazlasıyla hızlıdır. Pratikte framework nadiren paket içinde en büyük parça olur. Bileşen kütüphaneniz ve tekil widget'lar genelde baskın olur.

Düşünmesi faydalı bir yol: Svelte genelde daha küçük bir taban sağlar, Vue 3 ise öngörülebilir desenler ve olgun tooling ile öne çıkar. Her ikisi de ağır grid veya grafik paketlerini her yerde içe aktarırsanız yavaş hissedebilir.

Boyutu ve hızı kontrol altında tutmak için kurallardan çok alışkanlıklara odaklanın:

• Pahalı ekranları tembel yükleyin (route tabanlı yükleme).
• Sadece kullandığınızı içe aktarın (tüm kütüphaneyi almak yerine).\n- Grafik ve editörleri kritik yoldan uzak tutun (tablo kullanılabilir olduktan sonra render edin).
• Birden fazla bileşen sistemini karıştırmak yerine tek bir UI kiti tekrar kullanın.
• Düzenli ölçüm yapın: her sürüm sonrası paket boyutu ve etkileşim süresi.

Örnek: bir operasyon panosu “Siparişler” ve “Müşteriler” için anlık hissedebilir, sonra aniden her sayfaya ağır bir grid ve grafik kütüphanesi eklediğinizde yavaşlayabilir. Grafikler sadece “Analitik” açıldığında yüklenirse, toplam paket çok küçük olmasa bile araç akıcı kalabilir.

Öğrenme eğrisi: işe alıştırma ve günlük hız

İç panolar için gerçek öğrenme eğrisi ilk eğitim değil. Yeni bir kişinin mevcut bir ekranı açıp güvenli şekilde bir formu, tabloyu ve birkaç izin kuralını değiştirebilme hızı önemlidir.

Svelte genelde çabuk erişilebilir hissi verir çünkü bileşenler genellikle HTML artı biraz JavaScript gibi okunur. Yeni ekip üyeleri sayfada neler olduğunu genelde büyük bir framework-spesifik kavram seti öğrenmeden takip edebilir. Takas çekişmesi şu: ekipler desenleri erken kararlaştırmazsa her ekran biraz farklı görünür.

Vue 3 ilk gün biraz daha uzun sürebilir çünkü yapılacak işler için daha fazla standart yol vardır ve kod tabanında daha fazla konvansiyon görürsünüz. Bu yapı, ekip bileşen, form ve veri alma konusunda tutarlı bir stile uyduğunda ileride geri döner.

Tekrar eden iş gerçek anlamda tekrar edilebilir olduğunda üretken olursunuz: formları oluşturmak ve doğrulamak, liste/oluştur/düzenle/detay görünümleri arasında yönlendirme, yükleme/hata/boş durumları her yerde aynı şekilde ele alma ve tablo ile filtre bileşenlerini paylaşma. Her iki framework de bunu iyi yapabilir, ama destek parçalarını (yönlendirme, state, UI bileşenleri, doğrulama) erken standartlaştırmazsanız zorlanırsınız.

Somut bir senaryo: yeni işe giren birinden “Tedarikçiler” düzenleme sayfasına iki alan eklemesini ve “Tedarikçi türü = Müteahhit” olduğunda alanları zorunlu kılmasını isteyin. Kod tabanında net bir form deseni ve öngörülebilir veri akışı varsa bu bir saatlik iş olabilir. Her sayfa kendi yaklaşımını icat ettiyse, ne yapıldığını anlamak bir gün sürebilir.

Durum ve veri akışı: CRUD ekranlarını öngörülebilir tutmak

CRUD panolar basit görünür ta ki 30 ekranınız olsun ve hepsi aynı temelleri gerektirsin: filtreler, sayfalamalar, izinler, taslaklar ve düzine yükleme durumu. Hissedilen en büyük fark ham hız değil; uygulamanın büyüdükçe durum kurallarınızın tutarlı kalıp kalmamasıdır.

Vue 3'te birçok ekip şu net ayrışmayı benimser: veri çekme ve form mantığı için yeniden kullanılabilir composable'lar ve mevcut çalışma alanı, özellik bayrakları ve önbelleğe alınmış referans verileri gibi ekranlar arası durum için paylaşılan bir store (çoğunlukla Pinia). Composition API, mantığı bileşene yakın tutmayı ve yinelediğinde çıkarmayı kolay kılar.

Svelte'de store'lar ağırlık merkezidir. Yazılabilir ve türetilmiş store'lar ekranları düzenli tutabilir, ama aboneliklerin içinde yan etkileri gizlemek kolaydır; disiplin olmazsa sorun çıkar. SvelteKit kullanıyorsanız route-seviyesinde yükleme, verinin sayfaya nasıl girdiğini standardize etmek için doğal bir yerdir, sonra bunu prop olarak aşağı geçirebilirsiniz.

Her iki durumda da, öngörülebilir uygulamalar genelde birkaç sıkıcı kurala uyar: API çağrılarını tek bir yerde tutun (küçük bir istemci modülü), yükleme ve hata durumları için tutarlı isimlendirme kullanın (örneğin listLoading vs saveLoading), sadece gerçekten paylaşılanları önbelleğe alın ve bilinen olaylarda sıfırlayın (logout, tenant değişimi), türetilmiş değerleri türetilmiş tutun (computed Vue'de, derived store Svelte'de) ve yan etkileri açık eylemlerin arkasına koyun (saveUser(), deleteInvoice()).

Testler için framework iç detayları yerine davranışa odaklanın. Panolarda can yakacak hatalar genelde doğrulama ve eşlemede (UI modeli -> API payload), liste etkileşimlerinde (filtre/sırala/sayfala) ve boş durumlarda, oluştur/güncelle/sil akışlarında (yeniden denemeler dahil) ve izin kontrollerinde (ne gizleniyor, ne engelleniyor) olur.

Uzun vadeli sürdürülebilirlik: zamanla yavaşlamayı önlemek

İç bir panonun sürdürülebilirliği zarif koddan çok şu soruya bağlıdır: ekibiniz 51. ekranı ekleyebiliyor mu yoksa her değişiklik bir haftalık temizlik işi mi oluyor?

50+ ekrandan sonra okunabilir kalmak

Vue 3, ekiplerin bilinen desenlere dayanabileceği için uzun vadeli tutarlılıkta güçlüdür: Single File Component'ler, paylaşılan mantık için composable'lar ve açık bir bileşen hiyerarşisi. Özellik temelli klasör yapısı (örn. /users, /invoices, /settings) ile bir alanın, tablo sütununun veya diyaloğun nerede olduğunu bulmak açık kalır.

Svelte aynı derecede okunaklı kalabilir, ama daha çok ekip disiplini gerektirir. Svelte bileşenleri başlamak için kolay hissettirdiğinden, panolar bazen yerel durum, ad-hoc store'lar ve kopyala-yapıştır handler'ların karışımına dönüşebilir. Çözüm basit: ekranları ince tutun, tekrar kullanılabilir UI'yi ortak bir kütüphaneye taşıyın ve veri erişimi ile izinleri düz modüllerde izole edin.

Paylaşılan iş kuralları (doğrulama, izinler, formatlama)

En büyük tuzak iş kurallarını UI bileşenlerine yaymaktır. Svelte veya Vue seçin, bu kuralları ekranların çağırdığı paylaşılan bir katman olarak ele alın.

Dayanıklı bir yaklaşım: doğrulama ve formatlamayı merkezi hale getirin (şema veya yardımcı fonksiyonlar), izinleri canEdit(user, record) gibi basit fonksiyonlarla tanımlayın, API çağrılarını her özellik için küçük servis modüllerinde tutun, ekran şablonunu standardize edin (tablo + filtreler + oluştur/düzenle drawer) ve girişler, modal'lar ile tablolar için paylaşılan bir UI kiti oluşturun.

Refaktörler genelde nasıl gider

Vue refaktörleri genelde daha kolaydır çünkü ekosistem derindir ve konvansiyonlar ekipler arasında yaygındır. Prop yeniden adlandırma, mantığı composable'a taşıma veya state yönetimini değiştirme öngörülebilir olur.

Svelte'de refaktörler daha hızlı olabilir çünkü daha az boilerplate vardır, ama büyük değişiklikler erken dönem desenleri kurulmamışsa çok sayıda dosyayı etkileyebilir. Eğer 30 formu bileşen içinde özel doğrulama ile yaptıysanız, bunu ortak bir doğrulama katmanına taşımak tekrarlayan bir süpürme gerektirir.

Sürdürülebilir iç araçlar kasıtlı olarak sıkıcı görünür: bir veri çekme yolu, bir doğrulama yolu, bir hata gösterme yolu ve bir izin uygulama yolu.

Ekosistem ve ekip iş akışı: tutarlılığı korumak

İç panolar için en iyi framework genellikle ekibinizin her seferinde aynı şekilde kullanabildiği olandır. Tartışma kim daha “iyi” sorusundan çok ilk 20 CRUD ekrandan sonra iş akışınızın ne kadar öngörülebilir kaldığı ile ilgilidir.

Vue 3 daha büyük, daha eski bir ekosisteme sahiptir. Bu genelde daha fazla UI kiti, form helper'ı, tablo bileşeni ve tooling seçeneği demektir. Dezavantajı ise seçim fazlalığı: ekipler farklı kütüphanelerin farklı fikirleri zorlaması yüzünden desenleri karıştırabilir.

Svelte'in ekosistemi daha küçük ama genelde daha basittir. Eğer ekibiniz bağımlılıkları hafif tutmayı ve birkaç tekrar kullanılabilir bileşeni kendiniz inşa etmeyi tercih ediyorsa bu bir artı olabilir. Risk ise karmaşık veri tabloları ve kurumsal UI konvansiyonları konusunda boşluk doldurmanız gerekmesidir.

Topluluk desteğini değerlendirmek için trendleri takip etmek yerine şu 'sıkıcı' sinyallere bakın: son yıl içinde düzenli sürümler, cevaplanan issue'lar, sürümlere uyumluluk notları, gerçek CRUD örnekleri (formlar, tablolar, auth) ve net göç (migration) kılavuzları. Terkedilmiş bağımlılıklar genelde “sadece X sürümünde çalışır” veya uzun peer dependency çatışmaları şeklinde kendini gösterir.

Tutarlılık büyük ölçüde bir ekip kararıdır. Küçük bir desen seti seçin ve yazın: bir klasör yapısı, bir form yaklaşımı, bir tablo bileşeni, bir veri çekme yöntemi ve bir hata/yükleme durumu yönetimi.

Basit bir test: iki geliştiriciye bir “Onaylar” ekranı eklemelerini isteyin (liste, filtreler, detay, düzenle). Farklı görünen kodlar üretiyorlarsa standartlarınız çok gevşek demektir.

Nasıl seçilir: adım adım değerlendirme süreci

İyi bir seçim görüşlerden çok ekibinizin ekranları ne kadar hızlı teslim edip değiştirebildiğiyle ilgilidir. Sıkıcı, tekrar eden işleri test edin: tablolar, formlar, doğrulama, roller ve küçük değişiklikler.

Gerçek pano yüzeylerinizi yazın. Her sayfa tipini dahil edin (liste, detay, düzenle, yönetim ayarları) ve tekrar kullanacağınız UI parçalarını (veri tablosu, filtre çubuğu, tarih seçici, onay modalı, toast hatalar). Bu sizin puanlama sayfanız olur.

Sonra günlük işe uygun küçük bir karşılaştırma yapın:

1. Aynı küçük uygulamayı iki kez inşa edin: bir liste sayfası, bir düzenleme formu ve izinle korunan bir rota.
2. Gerçekçi veri şekilleri kullanın (iç içe nesneler, opsiyonel alanlar, enum'lar) ve her iki tarafta aynı API stilini kullanın.
3. Üretim derleme çıktısını ve soğuk yükleme davranışını normal bir makinede kontrol edin, en hızlı dizüstünüzde değil.
4. Üç değişiklik isteğini zamanlayın: bir alan ekle, bir filtre ekle ve bir rol kuralı ekle (sütunu gizle ve bir eylemi engelle).
5. Bir haftadan sonra kodu gözden geçirin ve neyin hala okunur kaldığını kontrol edin.

Çalışırken notlar alın. Framework ile nerede mücadele ettiniz? Bir alanı yeniden adlandırdığınızda ne kırıldı? Kaç kez kopyala-yapıştır yaptınız ve bunlar tutarlı kaldı mı?

Takımın framework seçerken yaptığı yaygın hatalar

En yaygın tuzak en hızlı ilk sürüme göre optimizasyon yapmaktır. Bir CRUD pano nadiren “tamamlanmış” kalır. Yeni alanlar, izin değişiklikleri ve basit bir formun doğrulama kuralları ile genişlemesi sık olur. Eğer framework seçiminiz sizi akıllı kısa yollar yapmaya teşvik ediyorsa, her hafta bunun bedelini ödersiniz.

Ekipler ayrıca gerçek işi hafife alır: tablolar, filtreler ve doğrulama. Pano genelde sıralama, sayfalamalı kayıtlar, kaydedilmiş görünümler, satır içi düzenleme ve dışa aktarma gibi gerçekliklerle doludur. Değerlendirmenizi bu gerçekliklerle yapın, oyuncak sayaç uygulamasıyla değil.

Bir diğer sessiz hata ise her geliştiricinin kendi desenini icat etmesine izin vermektir. İki kişi aynı CRUD ekranını tamamen farklı yaklaşımlarla inşa edebilir. Altı ay sonra basit değişiklikler riskli hissedilir çünkü hiçbir şey tutarlı görünmez.

Uzun vadeli acıyı önleyen emniyet çitleri:

• Formlar ve doğrulama için tek bir yol belirleyin, hata gösterimi dahil.
• Standart bir tablo deseni tanımlayın (sıralama, sayfalama, yükleme ve boş durumlar).
• Paylaşılan durum yaklaşımını ve olay/store isimlendirme konvansiyonlarını seçin.
• Bileşenleri değiştirilebilir tutun: büyük "süper bileşen"ler yerine küçük, net parçaları tercih edin.
• Yeni ekranlar için hafif bir kontrol listesi kullanın (izinler, denetim alanları, testler).

Ayrıca UI'ı erken aşamada fazla özelleştirmekten kaçının. Aşırı özelleştirilmiş bir tablo veya form bileşeni, gereksinimler değiştiğinde değiştirmesi zor olabilir. Yaygın bir örnek, “mükemmel” düzenlenebilir bir tablo inşa etmek, sonra satır bazlı izinler ve hücre başına sunucu doğrulaması istenmesiyle karşılaşmaktır.

Karar vermeden önce hızlı kontrol listesi

Sözdizimi tartışmaya başlamadan önce pratik bir kontrol yapın. Kazanan genelde gerçek CRUD baskısı altında sıkıcı kalan olur.

“Hafta-bir geliştiricisi” testi

Sıkça olacak küçük bir değişiklik seçin: tabloya bir sütun eklemek ve düzenleme formuna bir alan eklemek gibi. Yeni birine verin (veya kendinizi yeniymiş gibi davranın) ve güvenle ne kadar çabuk teslim edebildiklerine bakın.

Hızlı bir içgüdü testi için emin olun:

• Yeni bir ekip üyesi küçük bir UI değişikliğini bir hafta içinde proje klasörünü yarıya indirmeden yapabiliyor mu?
• Formlar doğrulama, sunucu hataları, yükleme durumları ve başarı mesajları için tek bir net yaklaşımı izliyor mu?
• Gerçek grid, grafik, tarih seçici ve auth kütüphanelerini ekledikten sonra yükleme süresi kabul edilebilir mi?
• Durum ve veri akışını 5 dakikada açıklayabiliyor musunuz; türetilmiş verinin nerede yaşadığı ve navigasyonda nasıl sıfırlandığı dahil?
• Bir ekranı refactor ederken (ör. büyük bir “Müşteri Düzenle” sayfasını bölmek) alakasız bileşenlere dokunmak zorunda kalıyor musunuz?

Gerçekçi bir senaryo

Bir “Biletler” panosunu hayal edin: liste, filtreler, detay drawer, düzenleme formu ve grup eylemleri. Bir dilimi uçtan uca inşa edin ve süre tutun. Form mantığı formun içinde yerel, hatalar alanın yakınında ve veri alma öngörülebilir olduğunda genelde uzun vadede kazanır.

Gerçekçi bir örnek ve sonraki adımlar

Küçük bir lojistik ekibi için operasyon panosunu düşünün: filtreli bir sipariş tablosu, detay drawer, hızlı durum güncellemeleri (Packed, Shipped, On Hold) ve rol bazlı eylemler. Agent'lar adresleri düzenleyebilir, yöneticiler iadeleri onaylayabilir ve admin'ler iş akışı kurallarını değiştirebilir.

Böyle bir kurulumda Svelte anlık olarak daha hızlı hissettirebilir. Tek bir bileşen UI'yi ve ihtiyacınız olan küçük durum parçalarını barındırabilir; bir satır tıklamasını yan panele bağlamak çok az tören gerektirir.

Vue 3 ise zaman içinde ekipler için daha güvenli hissettirir. Konvansiyonlar ve tooling, birçok ekranı tutarlı tutmayı kolaylaştırır, özellikle birden fazla kişinin aynı CRUD sayfalarına dokunduğu durumlarda. Paylaşılan bir bileşen kütüphanesi ve formlar, doğrulama ile API çağrıları için net desenlerle kod tabanı büyüdükçe daha öngörülebilir kalır.

Eğer sık alan ve iş akışı güncellemeleri bekliyorsanız, asıl risk ham performans değil—drift'tir: biraz farklı filtreler, biraz farklı form kuralları ve “sadece bu bir özel durum”un katlanması.

Pratik bir sonraki adım, bir dilimi prototiplemek (liste, düzenle, izin, denetim kaydı) ve ardından birkaç yazılı kuralı kabul etmektir: tek bir form deseni, tek bir tablo deseni, tek bir API katmanı yaklaşımı, tek bir izin modeli ve tek bir klasör yapısı.

Eğer ana hedefiniz tekrar eden parçaları daha az hareketli parça ile hızlıca teslim etmekse, AppMaster (appmaster.io) gibi no-code platformunu test etmek de mantıklı olabilir; tek bir yerden backend, web UI ve native mobil uygulama üretebilir.