Auth0 vs Firebase Authentication: doğru kimlik doğrulama katmanını seçin

Bir kimlik sağlayıcısı seçtiğinizde gerçekte ne seçiyorsunuz

Bir kimlik sağlayıcı sadece bir giriş ekranı değildir. Her yeni kullanıcı, her parola sıfırlama ve her “giremiyorum” destek talebi için bekçi olur. Ayrıca güven duygusunu da belirler. Oturum açma kafa karıştırıcıysa veya sık başarısız oluyorsa insanlar ayrılır. Çok gevşekse hesap ele geçirmelere davetiye çıkarırsınız.

Doğru seçim, kullanıcılarınızın kim olduğuna bağlıdır.

Tüketici uygulaması genellikle hızlı kayıt, sosyal girişler ve mümkün olan en az sürtünme ister. Çalışanlar için dahili bir araç genellikle tek bir oturum açma (SSO), sıkı politikalar ve kolay offboarding gerektirir. Partner portalları ve B2B uygulamalar daha karmaşık olabilir çünkü birçok şirketiniz olabilir, her birinin farklı kuralları vardır ve bazen çalışan SSO'su ile normal e-posta parolalarının karışımı olur.

Auth0 ile Firebase Authentication'ı karşılaştırırken gerçekte karar verdiğiniz şeyler şunlardır:

• Fazla özel kod yazmadan işe yarar bir oturum açma akışına ne kadar hızlı ulaşabilirsiniz
• Kurumsal kimlik ihtiyaçlarına (SSO, dizin bağları, politikalar) ne kadar uygun
• Çok kiracılı kimlik doğrulamayı (birden çok müşteri organizasyonu, roller ve izolasyon) ne kadar temiz destekliyor olduğu
• Büyüdükçe maliyetlerin ne kadar öngörülebilir kaldığı (aktif kullanıcılar, SSO eklentileri, ekstra özellikler)

Yanlışını seçerseniz günlük operasyonlarda hissedersiniz: kırılgan akışlardan kaynaklanan kilitlenmeler, gerçek şirketlerin çalışma biçimine uymayan bir SSO kurulumu ve “küçük uygulama”dan “ciddi ürün”e geçerken sürpriz maliyetler. Sonradan geçiş acı vericidir. Hesapları taşımak, token'ları yeniden düzenlemek ve uygulamanızın birçok bölümüne dokunmak gerekebilir.

Yaygın bir senaryo: bir müşteri portalı e-posta ile başlarsınız, sonra ilk büyük müşteriniz SSO ve tenant başına ayrı yönetici rolleri ister. Sağlayıcınız bunu ücretli bir yükseltmeye veya yeniden tasarıma çevirirse, yol haritanız ve destek yükünüz etkilenir.

No-code bir araçla (örneğin AppMaster) uygulamayı kursanız bile bu karar önemlidir çünkü kimlik doğrulama onboarding, izinler ve her korunan API çağrısını etkiler.

Auth0 ve Firebase Authentication bir dakikada

Auth0 ve Firebase Authentication ikisi de parola, sıfırlama e-postaları ve token mantığını sıfırdan inşa etmeden oturum açmayı halleder. Fark, ne için optimize edildikleridir.

Auth0, birçok giriş yöntemini, özellikle şirketlerin zaten kullandığı yöntemleri bağlamak için oluşturulmuş bir kimlik katmanıdır. İş müşterileri bekliyorsanız, rafine yönetici kontrollerine ihtiyaç varsa veya çok sayıda hazır entegrasyon istiyorsanız sıklıkla tercih edilir.

Firebase Authentication, zaten Firebase ekosisteminde yaşayan bir uygulamaya giriş eklemek için basit ve geliştirici dostu bir yoldur. Erken aşama ürünler, tüketici uygulamaları ve minimal kurulumla hızlıca “insanlar oturum açabiliyor” haline gelmek isteyen ekipler tarafından sıkça seçilir.

Kimlik verilerinizin nerede saklandığı önemlidir. Her iki seçenekle de kullanıcı hesapları satıcının yönetilen sisteminde saklanır. Uygulamanızın kullanıcı profili verileri (plan, şirket adı, tercihler) veritabanınızda size ait olmaya devam eder, ancak temel kimlik ve oturum davranışı için sağlayıcıya güvenirsiniz.

Ekosistem etkisi gerçektir:

• Firebase, zaten Firebase araçlarını kullanıyorsanız ve web ve mobil arasında sıkı SDK desteği istiyorsanız en iyi uyumu sağlar.
• Auth0, geniş kurumsal bağlantılar, esnek kimlik sağlayıcıları ve tenantlar ile organizasyonlar etrafında olgun kontrol isteniyorsa daha uygundur.

Bunu çerçevelemek için yararlı bir yol: bugün küçük işletmelere yönelik bir müşteri portalı inşa ediyorsanız ama ileride daha büyük müşteriler bekliyorsanız, “gelecekteki oturum açmalar”ın nasıl görüneceğine karar veriyorsunuz. “Şirket Microsoft ile oturum aç” ve resmi SSO gerekli mi, yoksa e-posta, telefon ve sosyal oturumlarla uzun süre idare eder miyiz?

No-code bir platformla (AppMaster gibi) inşa ediyorsanız, her iki yaklaşım da çalışabilir. Yardımcı olan, roller, onboarding ve müşteri hesaplarının uygulama büyüdükçe temiz kalması için oturum açmanın nerede duracağını erkenden belirlemektir.

Kurulum çabası: kullanılabilir bir oturuma ulaşmak ne gerektirir

Kurulum çabası sadece “kullanıcılar oturum açabiliyor mu?” değildir. Gösterge paneli yapılandırmasından uygulama değişikliklerine, test etmeye ve güvenli yayına kadar tam yolculuktur. Gizli işler parola sıfırlama, e-posta doğrulama ve MFA eklediğinizde ortaya çıkar; sonra web ve mobilin aynı şekilde davranmasını sağlamaya çalışırsınız.

Temel e-posta ve parola ile giriş için akış her iki üründe de benzer görünür, ama dengeler farklıdır. Uygulamanız zaten Firebase SDK'larını kullanıyorsa Firebase Authentication genellikle daha hızlıdır; çünkü oturum açma çoğunlukla istemci tarafında hazır yöntemlerle yapılabilir. Auth0 ilk başta daha fazla yapılandırma gerektirebilir çünkü daha fazla parça seçiyorsunuz (uygulamalar, bağlantılar, callback ayarları). Bu ekstra yapı gereksiz olmayıp gereksinimler genişlediğinde işe yarayabilir.

“İlk kullanılabilir oturum açma” planı genellikle uygulama girişi ve izin verilen callback/logout URL'lerinin oluşturulması, e-posta ve parola girişinin etkinleştirilmesi ile doğrulama ve sıfırlama şablonları, web ve mobilde oturum açma/çıkış ve token depolamanın kablolanması, bir gerçek backend rotasının sunucu tarafı token kontrolleri ile korunması ve sıkıcı senaryoların testi (doğrulanmamış kullanıcılar, sıfırlama akışı, oturum yenileme) gibi adımları içerir.

Ekiplerin zamanı hafife aldığı yerler zorunlu ekstralardır:

• E-posta doğrulama için net kurallar (doğrulanmamış kullanıcılar hiçbir şeye erişebilir mi?)
• Parola sıfırlama için iyi teslim edilebilirlik ve temiz bir “sıfırlama tamamlandı” deneyimi
• MFA bir anahtar gibi görünse de kayıt ekranları, kurtarma seçenekleri ve destek dostu geri dönüşler gerektirir

Tüm yığına dokunacak temas noktalarını planlayın: UI durumları ve hata yönetimi, backend token doğrulama ve günlükleme, mobilde güvenli depolama ve derin linkler, QA kapsamı ve rollback planı.

Küçük bir B2B portalı bir demo çalıştırmayı bir günde gösterebilir, sonra gelecek hafta sıfırlama e-postalarını cilalamak, “kullanıcı zaten var” kenar durumlarıyla uğraşmak ve mobil derin linkleri tutarlı hale getirmek için zaman harcayabilir.

AppMaster ile inşa ediyorsanız bu seçimlerle yine karşılaşırsınız, ancak UI ve backend kablolama daha hızlı olabilir çünkü yapının çoğu üretilir. Bu size kimlik doğrulama politikası kararlarına ve kullanıcı deneyimine odaklanmak için daha fazla zaman bırakır.

Kurumsal SSO seçenekleri: gerçek şirketlerde ne önemli

Kurumsal oturum açma, güzel bir giriş ekranından ziyade bir şirketin zaten erişimi nasıl kontrol ettiğine uyum sağlamaktır. Birçok ekip için SSO, “tüketiciler için işe yarıyor” ile “kurumsallar için işe yarıyor” arasındaki net ayrımdır.

Çoğu şirket, SAML veya OIDC oturum açma (Okta, Azure AD, Google Workspace, Ping gibi IdP'ler) ile dizin senkronizasyonu (çoğunlukla SCIM aracılığıyla) ve kimlerin neye erişebileceğine dair net kurallar kombinasyonunu ister. Ayrıca beklerler ki offboarding öngörülebilir olsun: bir çalışan ayrıldığında erişim hızlıca kaldırılmalı.

Planlamanız gereken beklentiler

SSO neredeyse her zaman pazarlık konusu olmayan güvenlik gereksinimleriyle gelir:

• Zorunlu MFA (opsiyonel değil, kullanıcı bazlı MFA)
• Koşullu erişim kuralları (cihaz, konum, risk sinyalleri)
• Oturum açma ve yönetici eylemleri için denetim günlükleri
• Oturum kontrolleri (zaman aşımı, yenileme kuralları, token iptali)
• IdP'den uygulamaya rol ve grup eşlemesi

Uygulamanız birden fazla iş müşterisine hizmet veriyorsa, “SSO desteği” aynı anda birden fazla SSO bağlantısını karışıklık olmadan çalıştırabilmeyi de gerektirir. Her müşteri farklı bir IdP, farklı claim formatları ve farklı grup isimlerine sahip olabilir. Bağlantıları tenant bazında ayırmanın, güvenli şekilde test etmenin ve bir müşterinin ayarlarının diğerini etkilememesini sağlamanın temiz bir yoluna ihtiyacınız var.

Taahhüt etmeden önce alıcının BT ekibine pratik sorular sorun: şimdi ve 12 ay sonra hangi IdP'lere ihtiyaçları var, kaç ayrı SSO bağlantısı bekliyorlar, SCIM sağlama istiyorlar mı, hangi özniteliklerin iletilmesi gerekli (e-posta, çalışan ID, gruplar) ve eşlemenin sahibi kim, ve değerlendirmeler için hangi denetim kanıtlarına ihtiyaçları var.

Örnek: 20 şirkete satılan bir B2B portalı ilk başta bir SSO müşterisiyle başlayıp sonra beşe atlayabilir. Her tenant'ın SSO ayarlarını ve grup->rol eşlemelerini izole edemiyorsanız, ileride haftalarca sürecek düzeltmeler ve destek talepleriyle uğraşırsınız.

Çok kiracılı dostluk: birçok müşteriyi temizce yönetmek

Çok kiracılı kimlik doğrulama, bir uygulamanın birçok müşteri şirketine hizmet vermesi, fakat her şirketin ayrı hissetmesidir. Kullanıcılar diğer şirketlerin kullanıcılarını görmemeli, oturum açma kuralları farklı olabilir ve deneyim genellikle tenant'a özel marka öğelerini gerektirir. Kimlik katmanı uygulama yüklenmeden önce birçok sınır işini yapar.

Bir soruyla başlayın: kimlik seviyesinde izolasyon ne kadar güçlü olmalı?

Bazı uygulamalar tek bir kullanıcı havuzunu paylaşabilir ve kullanıcıları tenant ID ile etiketleyebilir. Diğerleri daha net ayrım ister çünkü her müşteri kendi giriş politikalarını, kendi yöneticilerini ve kendi oturum açma yöntemlerini isteyebilir.

Pratikte bu ihtiyaçlar hızla ortaya çıkar: müşteri başına marka (logo, renkler, e-posta şablonları), farklı oturum açma seçenekleri (passwordless, sosyal, SAML, MFA), tenant başına yönetici kontrolleri (davetler, sıfırlamalar, hesap devre dışı bırakma), net kullanıcı görünürlük sınırları ve ayrı denetim izleri veya güvenlik politikaları.

Auth0 ile Firebase Authentication seçimi arasında, Auth0 genellikle birinci sınıf “organizasyon” tarzı modeli istediğinizde daha kolaydır. Her müşteriyi org-benzeri bir birime eşleyebilir, tenant başına politikalar uygulayabilir ve tenant yöneticilerine kapsamlı kontrol verebilirsiniz. Bu, özellikle kurumsal müşteriler kendi bağlantı yapılandırmasını gerektiğinde uygulamadaki özel işleri azaltır.

Firebase Authentication çok kiracılı uygulamalar için de iyi çalışabilir, fakat tenant modelinin çoğunu veritabanınıza ve uygulama mantığınıza itme eğilimindedir. Yaygın bir kurulum tek bir Firebase projesi, tenant ID ile etiketlenmiş kullanıcılar ve özel claim'ler artı veritabanı güvenlik kurallarıyla uygulama tarafında tenant politikalarının zorlanmasıdır. Temiz olabilir, ama her yerde uygulamayı sıkı tutacak disiplin gerekir.

Örnek: birkaç klinik için bir müşteri portalı inşa ediyorsunuz. Her klinik kendi alan adı tabanlı oturum açmasını ve kendi personel yöneticilerini istiyor. Org-tarzı bir modelle yeni klinik onboarding şöyle olabilir: “tenant oluştur, izin verilen alan adını ayarla, yöneticileri davet et.” Bunu yapmadan, davetler, claim'ler ve yönetici araçları için daha fazla yapıştırma kodu yazmanız gerekebilir.

Günlük işleri de düşünün: tenant onboarding ve offboarding, “yöneticimiz ayrıldı” talepleri ve bir tenant'ın ayarlarını güvenli şekilde taşımak. Sağlayıcınız tenant sınırlarını doğrudan destekledikçe, sürekli operasyonlar o kadar daha az kırılgan olur.

Fiyatlandırma: tahmin etmeden maliyetleri nasıl karşılaştırırsınız

Fiyatlandırma bu karşılaştırmanın en kafa karıştıran kısmıdır, çünkü “temel” plan genellikle canlıya geçtiğinizde ödediğiniz şey değildir.

Satın aldığınız birimi belirleyerek başlayın. Birçok kimlik ürünü aylık aktif kullanıcı (MAU) başına ücretlendirir. Diğerleri “bağlantılar” (kullanıcıların oturum açma yolları) için ücret ekler ve kurumsal özellikler için ekstra ücret alır. Aynı uygulama ilk gün ucuz görünebilir, 50.000 kullanıcıya gelince pahalılaşabilir.

Takımın en çok şaşırdığı maliyet sürücüler:

• Kurumsal SSO (SAML/OIDC) ve kurumsal bağlantı sayısı
• MFA yöntemi (SMS vs kimlik doğrulayıcı uygulama) ve MFA için ekstra ücret olup olmadığı
• Günlükleme, saklama ve dışa aktarma (denetimler ve hata ayıklama için kritik)
• Destek seviyesi (oturum açma bozulduğunda yanıt süreleri önemli)
• Ek ortamlar (dev, staging, prod) ve bunların nasıl faturalandırıldığı

MAU'yu gerçekçi tahmin etmek için sadece yeni kayıtları saymayın. MAU genellikle ay içinde oturum açan herkesi içerir; haftalarca aktif olmayan dönen kullanıcıları da kapsar. Basit senaryolarla tahmin yapın: haftalık aktif kullanıcıları aylığa çevirin, mevsimsel zirveleri ekleyin (kampanyalar, faturalar, yenilemeler) ve iç kullanıcıları (yönetici, destek, satış) dahil edin.

1.000'den 100.000'e kadar sürprizleri önlemek için iki veya üç büyüme senaryosu fiyatlandırın ve bunları bir zaman çizelgesine bağlayın. AppMaster ile müşteri portalı veya dahili araç inşa ediyorsanız ilk sürümünüz 200 personel kullanıcısı olabilir, sonra lansmandan sonra 10.000 müşteri olabilir. Bu sıçrama MAU dışı SSO, MFA ve log saklama maliyetlerinin MAU satırını gölgede bırakabileceği yerdir.

Pratik bir kural: kurumsal müşteriler bekliyorsanız SSO ve destek maliyetlerini temel maliyetler olarak kabul edin. Tüketici büyümesi bekliyorsanız MAU'yu dürüstçe modelleyin ve hangi özelliklerin üst seviyelerde zorunlu hale geldiğini önceden kontrol edin.

Günlük operasyonlar: kullanıcılar, roller, token'lar ve destek talepleri

İlk oturumu kutlamak kolaydır. Gerçek test daha sonra başlar; destek "Bu kullanıcıyı açabilir misiniz?" veya "Neden herkes mobilde oturum kapandı?" diye sorduğunda seçiminizin etkileri ortaya çıkar.

Kullanıcılar, roller ve yönetici iş akışları

Çoğu uygulama hızla tek bir “kullanıcı” tablosunun ötesine geçer. Roller (admin, yönetici, görüntüleyici), bazen gruplar ve sıkça uygulamaya özgü bayraklar (ör. "veri_dışa_aktarabilir") gerekir.

Bunlar genellikle uygulamanızın her istekte kontrol ettiği roller/izinler veya özel claim'ler olarak sonuçlanır. Pratik soru: ekip geliştirici çağrısı olmadan neleri yapabilmeli? Rol değişiklikleri, hesap devre dışı bırakma ve yeniden oturum açma zorlaması, oturum açma nedeninin görülmesi, hesap birleştirmeleri (sosyal + e-posta/parola) ve zaman aralığı için denetim izi dışa aktarma.

Oturumlar, MFA, oturumlar ve token'lar

Sosyal oturum genellikle hızlı etkinleştirilir. Parolasız ve MFA, “yerel” vs “ek iş” farkının hissedildiği yerlerdir. Hangi özelliklerin dahil olduğunu, hangilerinin eklenti gerektirdiğini ve bir kullanıcı telefonunu değiştirdiğinde deneyimin nasıl göründüğünü netleştirin; buralar hata ve destek yükü getirebilir.

Token ayrıntıları birçok gün-2 hatasının kaynağıdır. Yenileme davranışı, token süresi ve çıkış kolayca yanlış anlaşılır, özellikle mobilde. Yenileme token'larını döndürürseniz, bir kullanıcı ikinci cihazda oturum açtığında ne olacağını kararlaştırın. Global çıkış destekliyorsanız eski token'ların backend tarafından ne kadar süre kabul edileceğini doğrulayın.

Günlükleme ve destek talepleri

İlk ay içinde şu talepleri bekleyin:

• “Doğrulama e-postası gelmedi”
• “MFA değişikliğinden sonra hesabım kilitlendi”
• “Giriş yapabiliyorum ama yanlış izinler görüyorum”
• “Neden her saat oturumum kapanıyor?”
• “Bu kayda geçen Salı kim eriştiğini kanıtlayabilir misiniz?”

Onlarca müşteri hesabı olan bir B2B uygulamasında genellikle kullanıcıları aramak, oturum açma geçmişini görmek ve erişimi güvenli şekilde sıfırlamak için dahili bir yönetici paneli istersiniz. AppMaster'da bu paneli inşa ediyorsanız, destek eylemlerinin yanlışlıkla tenant sınırlarını aşmaması için roller ve claim'lerin backend yetkilendirmesine nasıl eşlendiğini önceden planlayın.

Uyum ve kilitlenme: sonradan değiştirmesi zor olan nedir

Özellik kontrol listeleri ve hızlı kurulum cazip olsa da daha büyük risk sonradan ortaya çıkabilir: bir müşteriye veya denetçiye uyumu kanıtlamaya çalışırken kimlik verilerinizin ve oturum davranışınızın taşınmasının zor olduğunu fark etmek.

Uyumluluk: kanıtlamanız gerekenler

Uyumluluk bir onay kutusundan ziyade zor sorulara hızlı yanıt verebilme meselesidir. Büyük müşteriler kullanıcı verilerinin nerede tutulduğunu, logların ne kadar süre saklandığını ve bir hesap silindikten sonra ne olduğunu sorabilir.

Veri yerleşimi, düzenlenmiş sektörlere veya belirli bölgelerdeki müşterilere satıyorsanız önemlidir. Saklama, çünkü kimlik sistemleri hassas izler üretir: oturum açma olayları, IP adresleri, cihaz ayrıntıları ve yönetici eylemleri.

Taahhüt etmeden önce pratik noktaları netleştirin: profillerin, token'ların ve logların nerede saklandığı (bölge seçimi yapıp yapamayacağınız), saklama ve silme kanıtının sunulup sunulamayacağı, yönetici ve SSO değişiklikleri için denetim logları, olay müdahalesinin nasıl göründüğü ve veriyi kullanılabilir formatta ne kadar kolay dışa aktarabileceğiniz.

Kilitlenme: sonradan geri almak zor olan nedir

“Dışa aktar” ve “taşınabilirlik” basit görünür, ama kimliklerin keskin kenarları vardır. Kullanıcı profilleri ve meta verileri genellikle dışa aktarabilirsiniz. Başka bir sağlayıcının kabul edebileceği biçimde parolaları genellikle dışa aktaramazsınız; bu yüzden geçişler genellikle parola sıfırlamaları veya aşamalı “göç için bir kez oturum aç” akışları gerektirir.

Kilitlenme ayrıca zaman içinde eklediğiniz mantıkta gizlidir. Taşınması zor olabilecek özel kural motorlarına, hook'lara veya scriptlere, kod tabanına yayılan token claim geleneklerine, sınırlı toplu göç desteğine ve sağlayıcıya özgü SSO ayarlarına dikkat edin.

Örnek: bir B2B portalı inşa ettiniz ve daha sonra bir müşteri AB sınırları içinde barındırma ve bir yıllık denetim logu saklama istedi. Sağlayıcınızın gereken bölgede bunu karşılayamaması durumunda göç sadece “kullanıcıları taşı” değil; SSO'yu yeniden kurma, token'ları yeniden verme, uygulamaları güncelleme ve parola sıfırlama planlama anlamına gelir. Uygulama kodunuzu dışa aktarabiliyor olsanız bile (örneğin AppMaster gibi bir platformdan), kimlik katmanı yine değiştirmesi en zor parça olabilir.

Adım adım nasıl karar verilir (basit bir seçim süreci)

Auth0 ile Firebase Authentication arasında kararsızsanız, seçimi bugün tıklamaktan daha fazla olarak kullanıcılarınıza ve uygulamayı nasıl işletmeyi planladığınıza göre yapın.

Beş karar önemli detayları öne çıkarır:

1. Kullanıcı gruplarınızı ve nasıl oturum açmaları gerektiğini yazın. Müşteriler, dahili personel, ortaklar ve yöneticiler genellikle farklı seçeneklere ihtiyaç duyar (sihirli bağlantı, parola, Google, Apple ve bazen kurumsal SSO). Bir grup SSO gerektiriyorsa bu her şeyi etkileyebilir.
2. Tenant modelini erken seçin. Herkes için tek bir çalışma alanı mı, çok müşterili bir B2B uygulaması mı yoksa karışık mı (kamu kullanıcıları artı özel kurumsal tenantlar)? Verileri ve rolleri tenant başına nasıl ayıracağınızı karar verin.
3. Vazgeçmeyeceğiniz asgari bir güvenlik politikasını belirleyin. MFA beklentileri, parola kuralları (veya parolasız), oturum süresi, cihaz güveni ve hesap kurtarma hakkında karar verin.
4. Gerçek bir akışla bir haftalık bir kanıt kavramı yapın. Bir uçtan uca yolu oluşturun: kayıt, bir ekip arkadaşını davet etme, erişimi sıfırlama ve her yerden çıkış. E-posta şablonları, tenant geçişi ve bir yönetici ekranını dahil edin.
5. Yayın öncesi rollout ve destek planını yapın. Kim hesapları açabilir, SSO kapandığında ne yapılır, kayıp cihazlar nasıl ele alınır ve acil yönetici erişimi nasıl olur gibi süreçleri tanımlayın.

Pratik bir POC: hem dahili portal hem müşteri tarafı bir uygulama inşa ediyorsanız, iki tenant, iki rol ve MFA gerektiren bir hassas işlemle küçük bir versiyon (örneğin AppMaster'da) oluşturun. Sağlayıcı bunu basit ve öngörülebilir yapıyorsa muhtemelen doğru seçim yapıyorsunuz demektir.

Sonunda net bir “olmazsa olmaz” listeniz ve kısa bir risk kümeniz olmalı. En iyi seçenek, bu ihtiyaçları en az özel yapıştırma kodu ve en basit destek oyun kitabı ile karşılayandır.

Yeniden çalışma veya güvenlik boşluklarına yol açan yaygın hatalar

Çoğu acı, ilk demoya göre seçim yapmaktan ve zaten kullanıcılarınız olduktan sonra limitleri keşfetmekten gelir.

Yaygın tuzaklardan biri "daha sonra SSO ekleriz" varsayımıdır. Gerçek şirketlerde SSO genellikle BT'nin ilk istediğidir ve plan, eklentiler veya belirli bağlantı türleriyle sınırlandırılmış olabilir. İnşa etmeden önce hangi şeylerin kurumsal SSO olarak sayılacağını (SAML, OIDC, SCIM sağlama) ve birden çok uygulamaya geçerken bunun maliyetinin ne olduğunu doğrulayın.

Bir diğer hata tenant tasarımını ertelemektir. Bir gün birden çok müşteriye satacaksanız tenant izolasyonu bir UI detayı değildir. Kullanıcı kimlikleri, roller ve yetkilendirme kontrollerinizi nasıl yazdığınızın şekline etki eder. Çok kiracılı kimlik doğrulamayı üretime yamamak "kullanıcı parola sıfırladıktan sonra yanlış çalışma alanını görüyor" veya "yöneticiler yanlış tenant'a davet gönderiyor" gibi kenar durumlarına yol açar.

Çoğaltılmış hesaplar da güvenlik ve destek baş ağrısıdır. Birisi e-posta ile kaydolup sonra aynı e-postayla Google veya Microsoft ile giriş yaptığında veya sağlayıcılar farklı tanımlayıcılar döndürdüğünde olur. Net hesap bağlama kuralları yoksa bölünmüş geçmişler, eksik izinler veya riskli birleştirmeler ortaya çıkar.

Kurtarma yolları genellikle ilk olay ortaya çıkana kadar atlanır. Kilitli yöneticiler, destek yükseltmesi ve sıkı kontrol edilen, günlüklenen bir break-glass sürecine ihtiyacınız vardır.

Erken yakalamanın hızlı yolları:

• Şimdi ve 12 ay sonra SSO gereksiniminiz nedir ve hangi plan bunu kapsar?
• Tenant anahtarınız nedir ve nerede zorlanıyor (token'larda, veritabanında, kurallarda)?
• E-posta, sosyal ve SSO kimlikleri arasında hesapları nasıl bağlayacaksınız?
• Tüm yöneticiler kilitlenirse break-glass süreci nedir?
• Sağlayıcıyı değiştirirseniz göç yolunuz nedir?

Örnek: Bir B2B portalı tenant-aware rollere sahip olmadan lansman yapar. Altı ay sonra büyük bir müşteri SSO ve ayrı çalışma alanları ister. Ekip tenantları ekler, ama mevcut kullanıcıların üyelikleri belirsizdir ve Google girişinden kaynaklanan çoğaltılmış hesaplar vardır. Düzeltme manuel temizlik ve yeni yetkilendirme kuralları gerektirir. AppMaster ile inşa ediyorsanız bile tenantları, rolleri ve kurtarma akışlarını baştan modellemek üretken uygulama mantığının tutarlı kalmasını sağlar.

Hızlı kontrol listesi, gerçekçi bir örnek ve sonraki adımlar

Auth0 ile Firebase Authentication arasında takıldıysanız kararı somutlaştırın. Önümüzdeki 90 günde kullanıcılarınızın neye ihtiyacı olduğunu ve bir yıl sonra işinizin neye ihtiyaç duyacağını yazın.

Genellikle tartışmayı bitiren kısa kontrol listesi:

• Şimdi desteklemeniz gereken giriş türleri (e-posta/parola, parolasız, Google/Microsoft ve kaç kurumsal SSO müşteriniz olduğu)
• Tenant beklentileri (müşteri başına marka, ayrı politikalar, ayrı kullanıcı dizinleri ve müşteri tarafında kimlerin kullanıcıları yönetebileceği)
• Rol modeli (basit kullanıcı/admin mi yoksa birçok rol mü ve roller tenant'a göre farklı mı)
• Tahmin edilebilir maliyet tetikleyicileri (MAU büyümesi, SSO eklentileri, MFA, log saklama)
• Risk ve çaba (sonradan taşınmanın ne kadar zor olduğu ve "oturum açamıyorum" taleplerini kimin yöneteceği)

Gerçekçi bir senaryo: 20 müşteri şirkete hizmet veren bir B2B uygulaması çalıştırıyorsunuz. Üçü kurumsal IdP ile SSO istiyor ve satış hattınızda bu sayının artacağı gözüküyor. Geri kalanlar e-posta ve sosyal girişle mutlu. SSO'yu gelecekteki bir isteğe değil bir öncelik gereksinimi olarak değerlendirin. Ayrıca müşterileri nasıl ayıracağınızı (şirket başına bir tenant mı yoksa organizasyon ID'leri ile paylaşılan tenant mı) karar verin; çünkü bu marka, yönetici erişimi ve bir kullanıcının iki şirkete ait olması durumunda ne olacağı üzerinde etkili olur.

Tekrardan kaçınmak için sonraki adımlar:

• Ana akışlarınızla küçük bir prototip oluşturun: kayıt, giriş, parola sıfırlama, kullanıcı daveti ve çıkış
• Bu prototipi iki gerçek müşteri ile test edin, aralarında SSO ihtiyacı olan birini dahil edin ve ortaya çıkan hataları kaydedin
• Beklenen MAU ile 6 ve 12 aylık maliyetleri SSO ve log saklama gereksinimleriyle birlikte tahmin edin
• Tenant sınırı kuralını (hangi veri ve ayarların müşteri başına izole edildiği) belirleyip belgelen

Tam ürünü no-code ile inşa ediyorsanız AppMaster UI, backend mantığı ve veri modelini oluşturmanıza yardımcı olabilir; ardından seçtiğiniz kimlik sağlayıcısını entegre edersiniz. Ürünü üretime geçirirken, kimlik seçiminizin dağıtım ortamlarıyla (AppMaster Cloud, AWS, Azure, Google Cloud veya dışa aktarılan kaynak) nasıl uyum sağlayacağını kontrol etmek faydalıdır. Daha fazla bilgi için AppMaster at appmaster.io (düz metin olarak, bağlantı değil) ifadesine bakabilirsiniz.