Svelte vs Vue 3 dla wewnętrznych paneli: praktyczne porównanie

Co sprawia, że panele wewnętrzne są trudne

Panele wewnętrzne wyglądają prosto, dopóki nie zaczniesz budować jednego. Większość pracy to nie pierwszy ekran. To dziesiąty ekran, kiedy próbujesz utrzymać spójne wzorce i bezpiecznie wprowadzać zmiany.

Typowy dashboard to zbiór powtarzalnych części: tabele danych z sortowaniem i paginacją, wyszukiwanie i filtry, formularze wieloetapowe, walidacja oraz drobne usprawnienia UX, które użytkownicy zauważą, gdy ich zabraknie (toasty, stany ładowania, puste stany). Do tego zwykle dochodzą uprawnienia oparte na rolach, ścieżki audytu i drobne akcje administracyjne, które mogą wyrządzić szkody, jeśli zostaną źle podłączone.

Aplikacje ciężkie w CRUD zachowują się inaczej niż strony marketingowe. Strony te nie są głównie statyczne i tylko do odczytu — pełne są stanów: częściowo edytowane formularze, optymistyczne aktualizacje, wersje robocze wierszy, zależne dropdowny i przyciski „Zapisz”, które potrzebują jasnych reguł. Wydajność to często utrzymanie szybkiej i przewidywalnej interakcji, a nie gonienie za idealnymi wynikami w Lighthouse.

Rzeczywistość zespołu ma równie duże znaczenie, co funkcje. Jeśli budujesz solo, zaakceptujesz framework nagradzający szybkość i prostotę. Jeśli dashboard będzie utrzymywany przez rotujący zespół, najlepszy wybór to często ten z najjaśniejszymi konwencjami, najłatwiejszymi przeglądami kodu i najmniejszą liczbą „sprytnych” wzorców.

To porównanie koncentruje się na pracy, którą będziesz powtarzać przez cały rok: ergonomia komponentów dla tabel/formularzy/modalów, co naprawdę znaczy rozmiar bundla dla narzędzi wewnętrznych, szybkość wdrożenia nowych osób oraz utrzymywalność po miesiącach zmian. Nie próbuje obejmować każdej biblioteki w danym ekosystemie i nie wchodzi w wybory backendowe.

Ergonomia komponentów: elementy, których używasz codziennie

Dla dashboardu z dużą ilością CRUD „ergonomia komponentów” to w zasadzie: ile tarcia czujesz budując formularze, tabele, filtry i strony szczegółów przez cały dzień.

Vue 3 przypomina dobrze oznaczoną skrzynkę narzędzi. Opisujesz UI w szablonach, trzymasz lokalny stan w ref i reactive, i używasz computed oraz watcherów do danych pochodnych i efektów ubocznych. Zwykle łatwo jest być jawnych co do tego, co zmienia co, co pomaga, gdy aplikacja rośnie.

Svelte bardziej przypomina pisanie zwykłego kodu UI z mniejszą ilością ceremonii. Reaktywność uruchamiają przypisania, więc wiele komponentów czyta się jak proste skrypty: zmień wartość, UI się aktualizuje. Ta szybkość jest realna, ale zespoły nadal potrzebują nawyków i konwencji, żeby pytanie „skąd przyszła ta aktualizacja?” nie stało się powracającą wątpliwością.

Narzędzia wewnętrzne powtarzają kilka kształtów wielokrotnie: formularz z walidacją i śledzeniem „brudności”, tabela z sortowaniem/filtracją/paginacją, modal lub drawer do szybkiej edycji oraz zestaw wielokrotnego użytku inputów (wybory daty, selekty, pola walutowe). Dzielenie się UI między wieloma ekranami jest proste w obu podejściach.

We Vue propsy i emitowane zdarzenia zachęcają do przewidywalnych kontraktów między komponentami. W Svelte propsy komponentów i stores mogą być bardzo zwięzłe, ale warto wcześnie ustalić, kiedy stan należy trzymać w store, a kiedy przekazywać jako propsy. W przeciwnym razie stan ma tendencję do dryfowania w kierunku „globalny domyślnie”.

Praktyczny test to wziąć jedno pole (np. „Status konta”) używane na dziesięciu stronach. Ile miejsc trzeba zmienić, aby je przemianować, dostosować walidację i zaktualizować kolumnę tabeli? Jasne, małe interfejsy komponentów ułatwiają bezpieczne wprowadzanie takich zmian.

Rozmiar bundla i wydajność: co ma znaczenie dla aplikacji CRUD

Rozmiar bundla to ilość JavaScriptu i innych zasobów, które przeglądarka pobiera, aby wyświetlić dashboard. Dla narzędzi wewnętrznych ważne jest pierwsze ładowanie (zwłaszcza przez VPN lub na wolnym laptopie), ale jeszcze ważniejsze jest codzienne użycie: jak szybko ekran reaguje, gdy ludzie przełączają zakładki, otwierają modale i filtrują tabele 50 razy dziennie.

Większość dashboardów CRUD nie staje się ciężka przez formularze i przyciski. Robi się ciężka przez dodatki, które dodajesz z czasem: pełnoprawne siatki danych, biblioteki wykresów, selektory dat, edytory rich text, widgety do uploadu plików, duże paczki ikon i biblioteki utility, które cicho się nakładają.

Svelte i Vue 3 różnie podchodzą do bazowego zestawu. Svelte kompiluje komponenty do zwykłego JavaScriptu, więc wysyłany do przeglądarki runtime frameworka jest mniejszy. Vue 3 wysyła niewielki runtime, na którym działa aplikacja, ale dobrze tree-shakuje i zwykle jest wystarczająco szybki dla ekranów CRUD. W praktyce framework rzadko jest największą częścią bundla. Dominują biblioteki komponentów i pojedyncze widgety.

Użyteczny sposób myślenia: Svelte często daje mniejszą podstawę, podczas gdy Vue 3 zwykle wygrywa przewidywalnymi wzorcami i dojrzałymi narzędziami. Każdy może być wolny, jeśli wszędzie importujesz ciężkie siatki lub biblioteki wykresów.

Aby trzymać rozmiar i szybkość pod kontrolą, skup się na nawykach, nie na teorii:

• Lazy-loaduj kosztowne ekrany (ładowanie oparte na trasach).
• Importuj tylko to, czego używasz (unikaj importów całych bibliotek).
• Trzymaj wykresy i edytory poza ścieżką krytyczną (renderuj je po tym, jak tabela jest używalna).
• Używaj jednej biblioteki UI zamiast mieszać systemy komponentów.
• Mierz regularnie: rozmiar bundla i time-to-interactive po każdym wydaniu.

Przykład: dashboard operacyjny może wydawać się natychmiastowy dla „Zamówień” i „Klientów”, a potem nagle zwolnić, gdy dodasz ciężką siatkę i bibliotekę wykresów na każdej stronie. Jeśli wykresy ładują się tylko po otwarciu „Analityki”, narzędzie może pozostać szybkie, nawet jeśli cały bundle nie jest malutki.

Krzywa uczenia się: wdrożenie i codzienna praca

Dla wewnętrznych dashboardów prawdziwa krzywa uczenia się to nie pierwszy tutorial. To jak szybko nowa osoba może otworzyć istniejący ekran i bezpiecznie zmienić formularz, tabelę i kilka uprawnień bez psucia czegokolwiek.

Svelte zwykle wydaje się szybko przyswajalny, bo komponenty często czyta się jak HTML z odrobiną JavaScriptu. Nowi członkowie zespołu zazwyczaj rozumieją, co się dzieje na stronie bez konieczności poznawania dużej liczby konceptów specyficznych dla frameworka. W zamian trzeba wcześnie uzgodnić wzorce (struktura plików, współdzielona logika, użycie store’ów), inaczej każdy ekran zacznie wyglądać nieco inaczej.

Vue 3 może wymagać trochę więcej czasu na dzień pierwszy, bo istnieje więcej standardowych sposobów postępowania i w kodzie zobaczysz więcej konwencji. Ta struktura zwykle zwraca się później, kiedy zespół uzgodni spójny styl dla komponentów, formularzy i pobierania danych.

Stajesz się produktywny, gdy powtarzalna praca naprawdę jest powtarzalna: budowanie i walidacja formularzy, routing między listą/utworzeniem/edycją/szczegółami, obsługa ładowania/błędów/pustych stanów w tym samym miejscu i dzielenie się komponentami tabel i filtrów. Oba frameworki to umożliwią, ale tylko jeśli wczesne elementy wspierające (routing, stan, komponenty UI, walidacja) zostaną ustandaryzowane.

Konkretny scenariusz: nowa osoba musi dodać dwa pola do strony edycji „Dostawcy” i wymusić „required”, gdy „Typ dostawcy = Wykonawca”. Jeśli codebase ma jasny wzorzec formularza i przewidywalny przepływ danych, to godzina pracy. Jeśli każda strona wynajduje własne podejście, to może zająć dzień, żeby zrozumieć sposób działania.

Stan i przepływ danych: utrzymanie przewidywalności ekranów CRUD

Dashboardy CRUD wydają się proste, dopóki nie masz 30 ekranów, które wszystkie potrzebują tych samych podstaw: filtrowanie, paginacja, uprawnienia, wersje robocze i tuzin stanów ładowania. Największa różnica, którą poczujesz, to nie surowa szybkość — to czy twoje reguły stanu pozostają spójne, gdy aplikacja rośnie.

W Vue 3 wiele zespołów osiada na jasnym podziale: composables do pobierania danych i logiki formularzy oraz współdzielony store (często Pinia) dla stanu między ekranami, jak bieżące workspace, feature flags czy cache referencyjnych danych. Composition API ułatwia trzymanie logiki blisko komponentu, a jednocześnie wydobywanie jej, gdy zaczyna się powtarzać.

W Svelte stores są środkiem grawitacji. Writable i derived stores mogą utrzymać ekrany w porządku, ale łatwo ukryć efekty uboczne w subskrypcjach, jeśli nie będziesz surowy. Jeśli używasz SvelteKit, ładowanie na poziomie trasy to naturalne miejsce do ustandaryzowania, jak dane trafiają na stronę, a następnie przekazywania ich jako propsów.

Tak czy inaczej, przewidywalne aplikacje zwykle trzymają się paru nudnych zasad: trzymaj wywołania API w jednym miejscu (mały moduł klienta), używaj spójnych nazw stanów ładowania i błędów (np. listLoading vs saveLoading), cache’uj tylko to, co jest naprawdę współdzielone i resetuj przy znanych zdarzeniach (wylogowanie, zmiana tenant), trzymaj wartości pochodne jako pochodne (computed w Vue, derived stores w Svelte) i ukrywaj efekty uboczne za eksplicitnymi akcjami (saveUser(), deleteInvoice()).

Do testów skup się na zachowaniu, a nie na wewnętrznych mechanizmach frameworka. Porażki, które bolą w dashboardach, to walidacja i mapowanie (model UI -> payload API), interakcje list (filtr/sort/paginacja) i puste stany, przepływy create/update/delete włącznie z retry oraz sprawdzenia uprawnień (co jest ukryte vs co jest zablokowane).

Utrzymywalność w długim terminie: jak unikać spowolnień z czasem

Utrzymywalność w panelu wewnętrznym to mniej elegancki kod, a bardziej jedno pytanie: czy zespół może dodać 51. ekran bez zamiany każdej zmiany w tydzień sprzątania?

Czytelność po 50+ ekranach

Vue 3 zwykle jest silny w długoterminowej konsekwencji, bo zespoły mogą polegać na dobrze znanych wzorcach: Single File Components, composables dla współdzielonej logiki i klarowna hierarchia komponentów. Z strukturą opartą na funkcjach (np. /users, /invoices, /settings) łatwo znaleźć, gdzie żyje pole, kolumna tabeli lub dialog.

Svelte może być równie czytelny, ale wymaga większej dyscypliny zespołu. Ponieważ komponenty Svelte łatwo się zaczyna, panele czasem rosną w mieszankę lokalnego stanu, ad-hoc store’ów i kopiowanych handlerów. Naprawa jest prosta: trzymaj ekrany cienkie, przenoś współdzielny UI do biblioteki, izoluj dostęp do danych i uprawnienia w prostych modułach.

Wspólne reguły biznesowe (walidacja, uprawnienia, formatowanie)

Największa pułapka to rozsypywanie reguł biznesowych po komponentach UI. Niezależnie od wyboru Svelte czy Vue, traktuj te reguły jako warstwę współdzieloną, do której odwołują się ekrany.

Praktyczne podejście, które działa: centralizuj walidację i formatowanie (schematy lub helpery), definiuj uprawnienia jako proste funkcje typu canEdit(user, record), trzymaj wywołania API w małym module serwisowym per funkcja, standaryzuj szablon ekranu (tabela + filtry + drawer do create/edit) i buduj wspólny zestaw UI dla inputów, modalów i tabel.

Jak zwykle idą refaktory

Refaktory w Vue są często łatwiejsze, bo ekosystem jest szeroki, a konwencje powtarzalne między zespołami. Zmiana nazw propsów, przenoszenie logiki do composables czy zmiana zarządzania stanem jest zwykle przewidywalna.

Refaktory w Svelte mogą być szybkie, bo jest mniej boilerplate, ale duże zmiany mogą dotykać wielu plików, jeśli wzorce nie zostały ustalone wcześnie. Jeśli zbudowałeś 30 formularzy z walidacją w komponencie, przeniesienie tego do współdzielonej warstwy walidacji stanie się powtarzalnym zadaniem.

Utrzymywalne narzędzia wewnętrzne wyglądają celowo nudno: jeden sposób pobierania danych, jedna walidacja, jeden sposób pokazywania błędów i jedna metoda egzekwowania uprawnień.

Ekosystem i workflow zespołu: jak zachować spójność

Dla paneli wewnętrznych najlepszy framework to często ten, którego zespół używa w ten sam sposób za każdym razem. Debata rzadko dotyczy tego, kto jest „lepszy”, a bardziej tego, czy Wasz workflow pozostaje przewidywalny po pierwszych 20 ekranach CRUD.

Vue 3 ma większy, starszy ekosystem. Oznacza to więcej opcji dla kitów UI, helperów formularzy, komponentów tabel i narzędzi. Minusem może być nadmiar wyboru: zespoły mieszają wzorce, bo różne biblioteki narzucają odmienne podejścia.

Ekosystem Svelte jest mniejszy, ale często prostszy. To zaleta, jeśli wolisz lekkie zależności i budować kilka współdzielnych komponentów we własnym zakresie. Ryzyko jest takie, że będziesz musiał wypełnić luki, zwłaszcza wokół złożonych tabel danych i konwencji enterprise UI.

Aby ocenić wsparcie społeczności bez gonienia za trendami, szukaj nudnych sygnałów: regularne wydania w ciągu ostatniego roku, odpowiedzi na zgłoszenia (nawet jeśli odpowiedź brzmi „nie”), noty zgodności z Twoimi wersjami, realne przykłady CRUD (formularze, tabele, auth) i jasne przewodniki migracyjne. Porzucone zależności często pokazują się jako „działa tylko na wersji X” lub długie wątki o konfliktach peer dependency.

Spójność to głównie decyzja zespołu. Wybierz mały zestaw wzorców i zapisz je: jedna struktura folderów, jedno podejście do formularzy, jeden komponent tabeli, jeden sposób pobierania danych i jeden sposób obsługi błędów i stanów ładowania.

Prosty test: poproś dwóch developerów o dodanie ekranu „Zatwierdzenia” (lista, filtry, szczegóły, edycja). Jeśli wygenerują różny kod, Twoje standardy są za luźne.

Jak wybrać: proces oceny krok po kroku

Dobry wybór to mniej kwestia opinii, a bardziej to, jak szybko zespół może wdrażać i zmieniać ekrany. Testuj nudną, powtarzalną pracę: tabele, formularze, walidację, role i drobne poprawki.

Zacznij od spisania rzeczywistych powierzchni Twojego dashboardu. Uwzględnij każdy typ strony (lista, szczegóły, edycja, ustawienia admina) i elementy UI, które będziesz wielokrotnie używać (tabela danych, pasek filtrów, selektor dat, modal potwierdzenia, toasty błędów). To będzie Twoja karta oceny.

Następnie uruchom mały bake-off, który odzwierciedla codzienną pracę:

1. Zbuduj tę samą małą aplikację dwa razy: stronę listy, formularz edycji i trasę chronioną przez auth.
2. Użyj realistycznych kształtów danych (zagnieżdżone obiekty, pola opcjonalne, enumy) i tego samego stylu API w obu wersjach.
3. Sprawdź wynik produkcyjny i zachowanie przy zimnym ładowaniu na skromnym komputerze, nie na najszybszym laptopie.
4. Mierz trzy zadania zmian: dodanie pola, dodanie filtra i dodanie reguły roli, która ukrywa kolumnę i blokuje akcję.
5. Przejrzyj kod tydzień później i zobacz, co nadal czyta się jasno.

Zbieraj notatki w trakcie pracy. Gdzie walczyłeś z frameworkiem? Co się zepsuło przy zmianie nazwy pola? Jak często kopiowałeś wzorce i czy pozostały spójne?

Częste błędy przy wyborze frameworka

Najczęstsza pułapka to optymalizacja pod najszybszą pierwszą wersję. Dashboard CRUD rzadko pozostaje „ukończony”. Pojawiają się nowe pola, zmieniają się uprawnienia, a prosty formularz rozrasta się o reguły walidacji i przypadki brzegowe. Jeśli wybór frameworka skłania do sprytnych skrótów, będziesz za to płacić co tydzień.

Zespoły też nie doceniają prawdziwej pracy: tabel, filtrów i walidacji. Dashboard to zwykle siatka z sortowaniem, paginacją, zapisanymi widokami, edycją inline i eksportem. Oceń framework pod te realia, nie pod zabawkowy counter app.

Inny cichy błąd to pozwolenie każdemu developerowi na wymyślanie własnych wzorców. Dwóch ludzi może zbudować ten sam ekran CRUD zupełnie różnie pod względem stanu, obsługi formularza i wywołań API. Po sześciu miesiącach proste zmiany staną się ryzykowne, bo nic nie wygląda spójnie.

Zabezpieczenia minimalizujące dług w długim terminie:

• Uzgodnij jeden sposób budowy formularzy i walidacji, łącznie z wyświetlaniem błędów.
• Zdefiniuj standardowy wzorzec tabeli (sortowanie, paginacja, stany ładowania, puste stany).
• Wybierz wspólne podejście do stanu i konwencje nazewnictwa zdarzeń i store’ów.
• Trzymaj komponenty łatwo wymienialne: preferuj małe, jasne elementy nad „super komponentami”.
• Używaj lekkiej checklisty dla nowych ekranów (uprawnienia, pola audytu, testy).

Unikaj też nadmiernej customizacji UI na wczesnym etapie. Ciężko dostosowywalna tabela lub formularz może stać się trudny do wymiany, gdy wymagania się zmienią. Częsty przykład: budujesz „idealną” edytowalną tabelę, a potem proszą Cię o uprawnienia na poziomie wiersza i walidację po stronie serwera dla każdej komórki.

Szybka lista kontrolna przed podjęciem decyzji

Zanim spierasz się o składnię, wykonaj praktyczny check. Zwycięża rozwiązanie, które pozostaje nudne pod prawdziwą presją CRUD.

Test „developer na tydzień 1”

Wybierz małą zmianę, która często będzie występować, np. dodanie kolumny do tabeli i pola do formularza edycji. Daj ją komuś nowemu (lub udawaj, że jesteś nowy) i zobacz, jak szybko może to wypuścić z pewnością.

Jeśli chcesz szybkie sprawdzenie, upewnij się, że:

• Nowy członek zespołu może zrobić małą zmianę UI w ciągu tygodnia bez przepisywania połowy folderu.
• Formularze korzystają z jednego jasnego podejścia do walidacji, błędów serwera, stanów ładowania i komunikatów sukcesu.
• Czas ładowania pozostaje akceptowalny po dodaniu realnej siatki, wykresów, selektora dat i bibliotek auth.
• Stan i przepływ danych da się wytłumaczyć w 5 minut, łącznie z tym, gdzie żyją wartości pochodne i jak resetuje się stan przy nawigacji.
• Możesz zrefaktoryzować jeden ekran (np. podzielić duży „Edytuj klienta”) bez ruszania niezwiązanych komponentów.

Scenariusz reality-check

Wyobraź sobie dashboard „Zgłoszenia”: lista, filtry, drawer ze szczegółami, formularz edycji i akcje masowe. Zbuduj jeden wycinek end-to-end i zmierz czas. Framework, który trzyma logikę lokalnie (logika formularza z formularzem, błędy blisko pola, przewidywalne fetchowanie danych), zwykle wygrywa na dłuższą metę.

Realistyczny przykład i kolejne kroki

Wyobraź sobie operacyjny dashboard dla małego zespołu logistycznego: tabela zamówień z filtrami, drawer ze szczegółami, szybkie zmiany statusu (Packed, Shipped, On Hold) i akcje zależne od ról. Agenci edytują adresy, menedżerowie zatwierdzają zwroty, a admini zmieniają reguły przepływu pracy.

W takim układzie Svelte często wydaje się szybszy w danym momencie. Jeden komponent może trzymać UI i niewielkie kawałki stanu, łatwo podpiąć kliknięcie wiersza do panelu bocznego bez dużej ceremonii.

Vue 3 z kolei wydaje się bezpieczniejszy dla zespołów w czasie. Jego konwencje i narzędzia ułatwiają utrzymanie spójności między wieloma ekranami, szczególnie gdy więcej osób dotyka tych samych stron CRUD. Z biblioteką współdzielonych komponentów i jasnymi wzorcami dla formularzy, walidacji i wywołań API kod zazwyczaj pozostaje bardziej przewidywalny w miarę rozwoju.

Jeśli spodziewasz się częstych aktualizacji pól i przepływów pracy, większym ryzykiem niż surowa wydajność jest dryf: nieco inne filtry, nieco inne reguły formularzy i „tylko ten jeden wyjątkowy przypadek”, który się mnoży.

Praktyczny następny krok to prototyp jednego fragmentu end-to-end (lista, edycja, uprawnienia, log audytu) i spisanie kilku reguł: jeden wzorzec formularza, jedna tabela, jedna warstwa API, jeden model uprawnień i jedna struktura folderów.

Jeśli głównym celem jest szybkie dostarczanie workflowów wewnętrznych przy mniejszej liczbie ruchomych części, warto też przetestować opcję no-code jak AppMaster (appmaster.io), która generuje aplikacje produkcyjne (backend, web i natywne) z jednego miejsca.