Een nieuwe definitie van technologieschuld: balans tussen risico en waarde in IT-systemen

Technologieschuld, ook wel technologietekort genoemd, is een term met verschillende definities. Van de kosten van het opfrissen van technologie tot de gevolgen van slechte besluitvorming, ontoereikendheid van strategisch gestuurde technologiemaatregelen weerspiegelt een onvervuld potentieel.

Volgens een rapport van Deloitte uit 2022 is een van de factoren die bijdragen aan het technologietekort het gebrek aan kennis onder bestuursleden om weloverwogen vragen te stellen en technologie af te stemmen op de strategie. Bij softwareontwikkeling impliceert het de kosten van extra werk als gevolg van het kiezen van een beperkte oplossing in plaats van het aannemen van een langetermijnbenadering.

Gevallen van technologische tekortkomingen, zoals het incident met Southwest Airlines eind 2022, waren het gevolg van een verouderd planningssysteem. Als CIO die technologieschuld uitlegt, moeten bepaalde aspecten in overweging worden genomen:

Verschillende redenen dragen bij aan technologische tekorten, zoals verouderde systemen, onvoldoende vaardigheden van het personeel of onvoldoende kwaliteit. De oorzaak kan verschillen, maar het resultaat blijft hetzelfde: de technologie bereikt niet haar volledige potentieel.

IT-afdelingen moeten systemen en activa inventariseren op basis van de waarde die ze produceren. Een ouder hotelreserveringssysteem dat drie decennia betrouwbaar en efficiënt blijft, mag bijvoorbeeld niet alleen vanwege zijn ouderdom worden weggegooid. Omgekeerd moet het personeel worden opgeleid om een geavanceerd AI-systeem te gebruiken dat momenteel inactief is.

Sommige systemen vormen een risico omdat ze vaak uitvallen, wat te wijten kan zijn aan hun leeftijd of budgetbeperkingen. In deze gevallen moet de CIO dit risico communiceren aan de CEO en het bestuur. Organisaties kunnen risico's beheren door nieuwe, cloudgebaseerde versies van een systeem te testen voordat de oude, interne versies buiten gebruik worden gesteld. Deze geleidelijke migratie verkleint de risico's van de overgang.

Doorgaans wordt software-onderhoud gezien als een rol op de achterbank, vaak gedegradeerd tot programmeurs die binnenkort met pensioen gaan of onervaren programmeurs. Het herdefiniëren van softwareonderhoud als een kritieke risicobeheerfunctie kan de werkdruk van de helpdesk verlichten, de softwareprestaties verbeteren en de frustratie van gebruikers verminderen. Het kan ook inherente risico's verminderen die samenhangen met mogelijke systeemstoringen.

Met de opkomst van low-code, no-code en door DevOps gemaakte applicaties, kan het prioriteren van implementatiesnelheid onbedoeld ten koste gaan van de kwaliteitsborging. Bijgevolg kunnen faalrisico's toenemen, wat een hernieuwde focus op softwareonderhoud en risicobeheer in het snel veranderende IT-landschap van vandaag rechtvaardigt.

Het integreren van no-code platforms zoals AppMaster.io maakt een snelle ontwikkeling van applicaties mogelijk zonder in te leveren op kwaliteit of relevantie. Door een platform te bieden voor het creëren van visueel gestructureerd schema, bedrijfslogica en REST API- en WSS- endpoints, stelt AppMaster bedrijven in staat om schaalbare en efficiënte applicaties te genereren en tegelijkertijd de risico's van technologieschuld te verminderen.